جاخالی دادن و گریز

images3 جاخالی دادن و گریز

جاخالی دادن و گریز

 

مادر بیش از دو دهه است که شاهد افزایش سالانه جنایت های خشونت آمیز هستیم.به گزارش آمارهای منتشر شده از سوی دادگستری آمریکا،میزان جنایت های خشونت آمیز افزایش یافته و حملات شدید و ساده که عامل این جنایت ها هستند افزای ۲۲ درصدی داشته است.

گرچه میزان جنایت و خشونت امروزه از ۲۰ سال پیش است اما این جنایت ها و بزه های غیرمقابله ای و بدون مبارزه و درگیری نیز در این آمار ها نگران کننده نیستند.با همه این ها هیچ کس آسیب نمی بیند-کیف از اتوموبیلی قفل نشده برداشته می شود-صندوق پست توسط افراد شرور خراب می شود و … بیشترین علت نگران کننده،جنایت های خشونت آمیزجنایت ها در مبارزه ها و مقابله ها-که رو به افزایش است.

ظاهرا اطلاعات تجربی اندکی برای نشان دادن یک رابطه بین دوره های اقتصادی سخت ومیزان جنایات خشونت آمیز وجود دارد.این حقیقت در مواجهه با آنچه ما رابطه مستقیم دعای فرض می کنیم،گریزان است.این موضوع واقعا اهمیت ندارد.دارد؟ حقیقت این است که جنایت خشونت آمیز تقریبا تا ۲۵% افزایش یافته است و همه ما باید مراقب باشیم.

شاید این فقط احساس بیم و وحشت و عصبانیت است که هر کسی احساس می کند،جرقه ای برای خشونت است،به جای اینکه بگوییم حمله و یورش طرح ریزی شده تا فردی از کیف پولش جدا شود.اگر اهل تحقیق روی مردم باشید،بی شک متوجه شده اید که مردم این روز ها سخت تر مجروح میشوند.من این موضوع را در حالی که رانندگی می کند،در می یابم یا وقتی در صف ایستاده ام ، آن را احساس می کنم.

چه کار باید کرد؟

خب مهمترین چیزی که همه ما میتوانیم انجام دهیم افزایش هوشیاری در خصوص موقعیت ماست،مثل تلاش در دیدن و احساس کردن قابلیت فرار از یک ساختمان.دوم باید سخت بکوشیم تا در دام نیفتیم.به طور صادقانه؟اگر کسی در ترافیک راهم را ببندد،یا در صف جلوی من بایستد و یا هر توهین ساده ای به من کند،او را آدم ابلهی میدانم.سعی می کنم روی تصویر بزرگتری تمرکز کنم.

کسی که میخواهد در صف از من جلو بزند،در تصویر بزرگتر من قرار نمی گیرد.قطعا این بی ادبی و بی حرمتی است،اماما که پلیس ادب و نزاکت نیستیم و هرچه بگوییم تاثیری روی آدمی که سال ها احمق و نادان بوده است ندارد.

بیرون انداختن تفاله هم آسان نیست،زمانی که به شدت  تلاش می کنید تا امور خود را بگذرانید و دچار استرس و فشار هستید،امام لازم است از مکیدن چیزی که قطعا زندگی مارا با مشکلات بیشتری روبه رو می سازد،اجتناب کنیم.

من همیشه مردم را تشویق میکنم در اجتناب از مجادله هم به اندازه مبارزه،تهاجمی باشند.این ذهنیتی است که برای من در برخی از خطرناک ترین مکان های دنیا خوب جواب داده است ومرا از نزاع و گرفتاری های غیر ضروری دور نگه داشته است.وقتی نمی توانیم از مجادله و ستیز اجتناب کنیم،باید با زبان بدن آشنا باشیم تا نشان دهد که فردی قصد گلاویز شدن دارد دارد یا خیر.هر یک از این اشاره ها یا مواردی از آن ها دلایل کافی برای اقدام به پیشدستی کردن هستند:

*اندکی تکان خوردن،این پا و ان پا کردن

*با نگرانی و اضطراب به اطراف نگان کردن

*تکان زدن سر و دست زدن به صورت به طور مکرر

*توقف ناگهانی تمام حرکات و برداشتن یک قدم کوتاه به عقب

*نصفه ونیمه چرخیدن ناگهانی و اندکی قدم گذاشتن به عقب

شاید یک سلاح در کار باشد،آن هم زمانی که اگر فرد سجاف پیراهن خود را لمس کند،یا ناگهان دست را در جیب خود کند و یا ناگهان ارنجش را بالا بیاورد.

زندگی به اندازه کافی کوتاه است و روزهای پر صلح و آرامش در ایم میان اندک و دور هستند.به خطر انداختن سلامتی و خراب کردن سرنوشتمان به خاطر برخی هیاهوها و سروصداها،روزمان را از زمانی که هیچ حسی نداریم نیز بدتر می کند.حقیقت این است که نیمی از زمان هایی که ما به خاطر یک توهین ناراحت می شویم،فرد مسئول از اینکه کار اشتباهی میکند،نا اگاه است.بنابراین ولش کنید.

به همه ما گفته شده  وقتی نمیتوانیم به سادگی از سر راه خشونت بیجای شخصی کنار برویم.در بدتر کردن شرایط وی و خراب تر کردن روزش،تردیدی به خود راه ندهیم.اشخاص خوب تمام کردن و فیصل دادن قضیه ای را به درازه نمی کشند.بلکه سریع کار را تمام میکنند.